บทที่ 231

แซมเริ่มขยับตัวในช่วงใกล้พลบค่ำในที่สุด

ไอราลุกขึ้นทันทีแล้วโน้มตัวเหนือเตียง “แซม? เฮ้ คนดี ตื่นแล้วเหรอ”

สายออกซิเจนพาดอยู่ใต้จมูกของเขา เขากะพริบตามองเธออย่างเลื่อนลอยและหวาดกลัว ราวกับไม่อาจเชื่อได้ว่าเธอมีตัวตนอยู่จริง

บางทีสายที่เธอโทรหาเมื่อคืนอาจส่งไปถึงเขา บางทีเขาอาจได้ยินเสียงเธอก่อนหม...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ